Αφιέρωμα: Πλαστικό χρήμα

Αφιέρωμα: Πλαστικό χρήμα
Όλοι, μα όλοι μας, έχουμε στο πορτοφόλι ή την τσάντα μας μια τέτοια κάρτα .
Πληρώνουμε, πληρωνόμαστε, αγοράζουμε και πουλάμε χωρίς να κουβαλάμε μετρητά πάνω μας.

Πότε όμως και υπό ποιες συνθήκες εμφανίστηκε στον πλανήτη?

Πριν 51 χρόνια, το 1956, η Αμερικάνικη κυβέρνηση ζήτησε από την IBM να κατασκευάσει ένα σύστημα ασφάλειας. Ο Forrest Parry, ένας μηχανικός της IBM, προσπαθούσε να κολλήσει μαγνητικές ταινίες πάνω σε διάφορες πλαστικές κάρτες. Οι προσπάθειές του όμως αποτύγχαναν και οι μαγνητικές μεμβράνες ξεκολλούσαν ή τσαλακώνονταν.

Μια συνηθισμένη ημέρα, μετά τη δουλειά ο Forrest γυρίζοντας σπίτι του τσατισμένος βρήκε την γυναίκα του να κάνει δουλειές. Της εξήγησε το πρόβλημά του, σαν καλός σύζυγος, και η κυρία Parry του λέει "δώσε μου να στο κάνω με το σίδερο". Το έκανε και το πρόβλημα λύθηκε! Η θερμότητα από το σίδερο ήταν η ιδανική για να κολλήσει η μαγνητική ταινία στην πλαστική κάρτα!

Τα επόμενα χρόνια πραγματοποιήθηκαν τα υπόλοιπα βήματα ώστε η μαγνητική κάρτα να πάρει το τελικό σχήμα της και να καταχωρηθεί το πρότυπο ISO της.
Οι διαστάσεις τις κάρτας είναι 8,55 cm x 5,4 cm.

Η μαγνητική ταινία είναι χωρισμένη σε τρεις νοητές περιοχές, η κάθε μία περιέχει και διαφορετικά δεδομένα, τα οποία είναι αποθηκευμένα κάθετα σε σε λεπτές μαγνητικές γραμμές. Κάθε γραμμή περιέχει και ένα bit δεδομένων. Έτσι σε μία λεπτή γραμμή μπορούν να αποθηκευτούν αρκετά δεδομένα, ανάλογα τον τύπο της κάρτας.

Για παράδειγμα, στις κάρτες για τα τραπεζικά ATM η πρώτη περιοχή περιέχει δεδομένα όπως τον αριθμό λογαριασμού μας, το ονοματεπώνυμο μας, τον αριθμό PIN κωδικοποιημένο, την ημερομηνία λήξης της κάρτας και πολλές ακόμα πληροφορίες όπως αυτές καθορίζονται στο ISO 7813.

Αυτή η τεχνολογία κρύβεται πίσω από τις μαύρες γραμμές από όλων των ειδών τις κάρτες, είτε αυτές είναι πιστωτικές, χρεωστικές, δωροκάρτες, γυμναστηρίου κτλ..

[πηγή]